ΣΚΑΚΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ........ ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;;

 
 Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένα από τα σημαντικότερα σταυροδρόμια ηπείρων, θαλασσών, πολιτισμών και προπάντων συμφερόντων. Όποιος πιστεύει (λαός ή κυβερνώντες του) ότι αυτή η περιοχή θα έχει μονίμως “παραδείσια ηρεμία” κοιμάται βαθειά. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με την ανασύνταξη και νέων δυνάμεων στον πλανήτη (Ρωσία, Κίνα) βλέπουμε πως γίνονται μεγάλες αλλαγές και αιματηρές συγκρούσεις. Βέβαια αυτό το βλέπουν και ενεργούν καταλλήλως και οι χώρες που έχουν την ευλογία-κατάρα να υπάρχουν σ ‘αυτή τη περιοχή.

    Πιο συγκεκριμένα ποιος θα περίμενε να υπάρξει μια κατά κάποιο στρατιωτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ, ενώ από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου οι Ισραηλινοί ήταν ξεκάθαρα σύμμαχοι με τις Η.Π.Α. και η τότε Ε.Σ.Σ.Δ. υποστήριζε με όλους τους τρόπους την Αίγυπτο και τον συνασπισμό που ήταν ενάντια στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ;;;

   Κι όμως τα “κόζα” αλλάζουν γι’ αυτό κάνεις δεν πρέπει να έχει δεδομένη αιωνίως την υποστήριξη από μια Μεγάλη Δύναμη αν δεν έχει πλέον συμφέρον κι αυτή να σε υποστηρίξει ή να κολλάει σε συναισθηματισμούς τύπου ίδια θρησκεία, ίδια πολιτική ιδεολογία κτλ.. Έτσι το Ισραήλ, σύμφωνα με το πάντα καλά πληροφορημένο ιστοχώρο «Debka» αναφέρει πως στο ταξίδι του Ισραηλινού Προέδρου στη Μόσχα, στις αρχές του μήνα, συμφωνήθηκε με τον ομόλογο του της Ρωσίας η συνεργασία στους τομείς άμυνας και ανταλλαγής πληροφοριών στο θέμα της τρομοκρατίας, συν ότι για πρώτη φόρα θα γίνει η πρώτη ιστορικά στρατιωτική άσκηση ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις των δυο χωρών!

    Ο Νετανιάχου αναλήφθηκε ότι η Ρωσία εδραιώθηκε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής με τις επιχειρήσεις της στην Συρία, σαν εγγυήτρια δύναμη πλέον. Με βάση αυτόν της τον ρόλο θέλει να την προσεγγίσει και το Ισραήλ, γιατί δείχνει να επηρεάζει εχθρούς του όπως το Ιράν ή η Χεζμπολάχ, αλλά και να την φοβούνται οι υπόλοιποι Άραβες. Μιας και όπως δηλώνουν και Ισραηλινοί αξιωματούχοι, η πολιτική των Η.Π.Α. δεν είναι ξεκάθαρη και μόνο ηρεμία δεν τους προσφέρει η συνεργασία τους με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμά. Βέβαια και η Ρωσία δεν θα “παίζει τον αστυνόμο” στην περιοχή υπέρ του Ισραήλ χωρίς το αζημίωτο.  Καθώς η αναφορά Νετανιάχου, ότι οι πόρτες είναι ανοιχτές για ρωσικές εταιρίες να συμμετάσχουν στους διαγωνισμούς για την ανάπτυξη των ισραηλινών κοιτασμάτων στην ανατολική Μεσόγειο, δεν άφηνε ασυγκίνητο τον Βλαδίμηρο Πούτιν!

     Μέσα από αυτή την διμερή συμφωνία ξεπηδάνε κι αλλά γεωστρατηγικά συμπεράσματα. Ο χάρτης μιλάει από μόνος του, καθώς στην περιοχή εμπλέκεται και η Κύπρος, που έχει συμφωνία με το Ισραήλ για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων και αμυντική συμφωνία επίσης. Ενώ και οι Ρώσοι, αν και δεν έσωσαν τις Κυπριακές Τράπεζες στην εποχή των capital controls γιατί έπεσαν στη συγκυρία να προηγείται με τα ίδια λεφτά η ενοικίαση του λιμανιού της Ταρτούς στη Συρία (και μαντέψτε πιο ήταν πιο σημαντικό), έχουν κρατήσει πολύ καλές επαφές με την Κυπριακή Δημοκρατία. Η Κύπρος βέβαια τους χρειάζεται και τους δυο για την ασφάλεια της, καθώς η αναθεωρητική τουρκική πολιτική την απειλεί. Και όχι μόνο αυτή!

    Εδώ έρχεται να προστεθεί και ο σημαντικός ρόλος της χώρας μας στην περιοχή, καθώς σε ένα τρίγωνο όπου υπάρχει σταθερότητα, όπου οι κορυφές του είναι η Αθήνα, η Άγκυρα και η Ιερουσαλήμ στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτός που έχει την τάση για αναθεωρητική πολιτική είναι η Άγκυρα. Αναθεωρητική πολιτική σημαίνει ότι δεν μένω στάσιμος στην περιοχή μου, όπως κάνει η Ελλάδα και το Ισραήλ, αλλά θέλω να επεκταθώ και στα των γειτόνων μου. Αυτό όπως είναι προφανές σπάει αυτό το “τρίγωνο ασφάλειας“ στη περιοχή, γιατί αμέσως-αμέσως ο ένας συνομιλητής είναι διεκδικητικός και αφερέγγυος ως προς τους άλλους. Άλλα λέει τη μια, άλλα την άλλη. Μια κατηγορεί τους μεν, μια τους δε, την άλλη τους προσεγγίζει πάλι. Βρίσκεται συνεπώς σε μια σύγχυση και αναζητείται νέα κορυφή για αυτό το “τρίγωνο ασφαλείας”, το οποίο λένε πολλοί ότι βρίσκεται στο Καιρό. Η Αίγυπτος είναι σε θέση σημαντική στη γεωγραφία της περιοχής και την κάνει ακόμα πιο σημαντική και η Διώρυγα του Σουέζ. Όμως η Αίγυπτος δεν έχει και πολύ καιρό που μπήκε σε κατάσταση ασφαλείας στο εσωτερικό της και ακόμη δεν είναι εμπνέει 100% σταθερότητα.

    Εδώ πρέπει να αδράξει την ευκαιρία η ελληνική πλευρά μιας και έχει θαλάσσια σύνορα απευθείας με την Αίγυπτο νοτίως τη Κρήτης, αλλά και πολύ καλές σχέσεις ανέκαθεν με τις Αραβικές χώρες, ώστε να φέρει πιο κοντά και τις άλλες χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα στην περιοχή και η άλλη κορυφή του τριγώνου ασφαλείας να μετατοπιστεί στο Κάιρο. Ας είναι σε δυσχερή οικονομική θέση τώρα, σε διπλωματικό επίπεδο δεν της απαγορεύει κάνεις να ανοιχτεί. Ίσα ίσα που θα φάνει πως δεν έχει ξεμείνει από συμμάχους και ούτε ότι περιμένει τον Μεσσία να την σώσει είτε λέγεται Η.Π.Α., Ρωσία, Κίνα κτλ.. Μπορεί η Ρωσία όπως προείπαμε να μπαίνει δυναμικά στην περιοχή, αλλά αν οι τριγύρω λαοί της Μεσογείου είναι ενωμένοι αυτοί θα έχουν το έλεγχο κατά κύριο λόγο.

    Οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου που διέπρεψαν ανά τους αιώνες ήταν πάλι αυτοί οι τρείς. Έλληνες, Αιγύπτιοι και οι Φοίνικες. Μετεξέλιξη των Φοινίκων είναι οι Εβραίοι, προς τι όλο αυτό το μένος τα τελευταία χρόνια εναντίον τους;;; 

Επειδή έχουν τις τράπεζες και τα χρήματα;;;    Ήταν έξυπνοι και τα έχουν!

Οι Φοίνικες δεν διάδωσαν πρώτοι το αλφάβητο και οι Έλληνες το τελειοποίησαν και ανέπτυξαν τις τέχνες του λόγου και μη, μέσα από αυτό;;;

Οι Φοίνικες δεν διδάξαν σε όλους το εμπόριο;;;

Κι όσα λέγονται και γράφονται που αφορούν τις θρησκείες κτλ., αντικρούονται αμέσως στις συμφωνίες του Ορθόδοξου Ρώσου Πούτιν με τον Εβραίο Νετανιάχου!

Τρανό παράδειγμα όπως είπαμε ότι στην πολιτική και στη γεωπολιτική ακόμα πιο πολύ δεν χωράνε συναισθηματισμοί και δόγματα!

Και με βάση τα παραπάνω δεν είναι τυχαίο ούτε ότι πέφτουν Αιγυπτιακά αεροπλάνα λίγες μέρες αφότου γίνονται ομιλίες για τον καθορισμό της ΑΟΖ. Ούτε πως τελικά δεν επιστρέφονται με (δήθεν) απόφαση δικαστηρίου τα νησάκια στην Ερυθρά Θάλασσα από την Αίγυπτο στην Σαουδική Αραβία. Μιας και ο Σισί “τραμπαλίζεται” λίγο κι αυτός ανάμεσα στο συμφέρον της χώρας του και την Μουσουλμανική Αδελφότητα που τον ανέδειξε.

Φαίνεται αρκετά πιο λογικός από τον “φίλο μας” τον Ταγίπ, που μετά τις παραπάνω τελευταίες εξελίξεις, κυρίως μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ, άλλαξε τακτική και το γύρισε στο γλείψιμο, αλλά έχει ‘φάει πόρτα” από παντού πλέον. Εξάλλου πρέπει να το καταλάβουν όλοι πως δεν έχει καμιά δουλεία ένας νομαδικός λαός που μόνο να σφάζει και να γδέρνει τα τομάρια ήξερε (ζώα εννοώ, μετά χρησιμοποίησε τις τεχνικές και στους ανθρώπους) στην Ανατολική Μεσόγειο που το μέσο επικοινωνίας αλλά και εξουσίας αν θέλετε είναι το εμπόριο και ο πολιτισμός, και όχι το μαχαίρι.

Είναι το κέντρο του κόσμου η Μεσόγειος, είτε μας αρέσει είτε όχι!

Μόνο αν δούμε παραπέρα από τον δικό μας χάρτη θα μπορέσουμε να αναστηθούμε και όχι αν ασχολούμαστε με τα μικροπολιτικά εντός!

ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Σκεντέρμπεης: Ο Έλληνας που έσωσε την Ευρώπη...544 χρόνια από το θάνατό του.

Πώς οι Αλβανοί παρουσιάζουν ως αλβανικής καταγωγής τον Γεώργιο Καστριώτη.

Ένας από τους λιγότερο γνωστούς ήρωες της Ελληνικής Ιστορίας θεωρείται ο Γεώργιος Καστριώτης, γνωστός κι ως Σκεντέρμπεης. Αποτελεί τον εθνικό ήρωα των Αλβανών την ίδια ώρα που θεωρείται άγνωστος ή παρουσιάζεται λανθασμένα ως Αλβανικής καταγωγής στην Ελλάδα. Ας δούμε όμως τελικά ποιος ήταν ο Σκεντέρμπεης.Το πραγματικό του όνομα είναι Γεώργιος Καστριώτης. Το επίθετό του παρουσιάζει και την πραγματική του καταγωγή αφού ο παππούς του, Κων/νος Καστριώτης (1390), ήταν ηγεμόνας της περιοχής της Καστοριάς και της Ημαθίας. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Καστριώτης, ηγεμόνας της Κρόιας ενώ η μητέρα του καταγόταν από τη Σερβία (Βοϊσάβα).

Λίγο καιρό πριν την Άλωση της Πόλης κι ενώ ο σουλτάνος Μουράτ Β’ κατακτούσε την μια βυζαντινή επαρχία μετά την άλλη, ζητά από τον ηγεμόνα της Κρόιας ως εκδήλωση υποταγής και εγγύηση της κυριαρχίας του, την ομηρία των 4 γιων του ένας εκ των οποίων ήταν ο Γεώργιος. Ο Ι. Καστριώτης δέχτηκε και τα παιδιά του αφού ασπάσθηκαν τον ισλαμισμό (ήταν χριστιανοί), βρέθηκαν να ανατρέφονται στη σουλτανική αυλή της Ανδριανουπόλεως παρέα με τον μετέπειτα Πορθητή της Πόλεως, Μωάμεθ τον Β’. Ο σουλτάνος Μουράτ, βλέποντας την εξαιρετική πρόοδο και τα χαρίσματα του ελληνόπουλου, του προσέδωσε την τουρκική ονομασία «Ισκεντέρ μπέη» (Σκεντέρμπεης) που σημαίνει «Αλέξανδρος ηγεμών».

Παρόλη την οθωμανική ανατροφή του, ο Γεώργιος δεν ξεχνούσε τις ρίζες του. Η είδηση του θανάτου των γονιών του και η καταπίεση των ομοεθνών του από τον τουρκικό ζυγό έδωσαν το έναυσμα στον Σκεντέρμπεη να λιποτακτήσει σε μάχη στη Σερβία και να επιστρέψει στα πατρογονικά του εδάφη. Αφού νυμφεύεται την Ανδρονίκη Κομνηνή, ο Γεώργιος Καστριώτης στις 28 Νοεμβρίου 1443 κηρύσσει την επανάστασή του κατά των Τούρκων. Ως έμβλημά του χρησιμοποίησε τον βυζαντινό δικέφαλο αετό σε κόκκινο φόντο, τη σημερινή πλέον σημαία της Αλβανίας.

Ο Γεώργιος Καστριώτης χάρη στις πολεμικές του αρετές κατάφερε να απελευθερώσει την επαρχία του από την τουρκική κατοχή και να προκαλέσει το θαυμασμό στην χριστιανική Δύση που ανέμενε την οθωμανική απειλή. Ήταν τόσο μεγάλες οι επιτυχίες του Καστριώτη που ανάγκασε τον ίδιο τον σουλτάνο να εκστρατεύσει εναντίον του. Χαρακτηριστικοί είναι και οι έπαινοι του πάπα Κάλλιστρου Γ’, ονομάζοντας τον Καστριώτη «ιππότη του Χριστού» και «αθλητή του Θεού». Ακόμη και μετά την Άλωση της Πόλης (1453), ο Σκεντέρμπεης δρούσε ανενόχλητος μέχρι τον θάνατό του. Στις 17 Ιανουαρίου 1467 και σε ηλικία 63 ετών πέθανε από ελονοσία. Θάφτηκε με τις τιμές που αρμόζουν σε έναν θρύλο στο Ναό του Αγίου Νικολάου στο Αλέσσιο (αρχαία Λισσός).

Αποδείξεις της ελληνικής καταγωγής του Σκεντέρμπεη

Παρά την γνώση της καταγωγής του, οι Αλβανοί συνεχίζουν να πιστεύουν και να διαδίδουν ορισμένοι Έλληνες εν αγνοία τους ότι ο Σκεντέρμπεης ήταν Αλβανός επειδή έδρασε στην περιοχή της σημερινής Αλβανίας. Βέβαια εκτός του ότι ξεχνάνε την ελληνικότητα των αλβανικών εδαφών (από την εποχή του Πύρρου), πράττουν το μεθοδολογικό σφάλμα του ετεροχρονισμού στην προσπάθειά τους να βρουν έναν μεγάλο ήρωα μιας και η ολιγόχρονη αλβανική ιστορία δεν είχε να επιδείξει κάποιον ήρωα αφού πάντοτε υπέκυπταν σε δωροδοκίες και πολιτικές πιέσεις των μεγαλύτερων δυνάμεων (βλέπε Οθωμανική Αυτοκρατορία, φασιστική Ιταλία, ναζιστική Γερμανία και Σοβιετική Ένωση).

Ιδού μερικές αποδείξεις της ρίζας του Γεωργίου Καστριώτου:

o Ο ίδιος ο Καστριώτης ήταν ελληνομαθής και όλες του οι επιστολές προς τους ηγεμόνες της Δύσης και το Σουλτάνο γράφονταν στα ελληνικά, παρουσιαζόμενος μάλιστα ως απόγονος των Ηπειρωτών κι όχι των Ιλλυριών (βλέπε επιστολή προς τον Ιταλό Ursini, 1460). Έφερε το μακεδονικό κράνος με το διπλό κέρας ενώ χρησιμοποιούσε το όνομα του Μεγ. Αλεξάνδρου, δείγμα συνείδησης εθνικής συνέχειας.

o Μιλώντας ενώπιον του Πάπα Παύλου Β’ τονίζει: «Μετά την υποδούλωσιν της Ασίας και της Ελλάδος, μετά την σφαγήν των ηγεμονικών γόνων της Κων/πόλεως, της Τραπεζούντος… και την ερήμωσιν μεγίστου μέρους της Μακεδονίας και της Ηπείρου, απέναντι του αγρίου κατακτητού του αγωνιζομένου να συντρίψη τον σταυρόν, να ανυψώση επί του Καπιτωλίου την ημισέληνον και να πληρώση δούλων τον κόσμον όλον … μόνος εγώ ίσταμαι μετά των λειψάνων των στρατιωτών μου και μετά της μικράς μου επικρατείας…».

o Ο Τούρκος βιογράφος του Αλή Πασά, Αχμέτ Μουφίτ, γράφει για τον Καστριώτη: «το έτος 1443 δραπέτευσε από το οθωμανικό στρατόπεδο του Μοράβα ο Έλληνας ηγεμόνας Καστριώτης και πήγε στην έδρα των προγόνων του, την Κρόια».

o Ιταλικές, Αγγλικές και Σουηδικές αναφορές θεωρούν τον Σκεντέρμπεη Έλληνα. Έτσι ο Ιταλός A. Salvi στην τραγωδία του (1718) τον αναφέρει ως Έλληνα (Greco). Ο Άγγλος C. Randall το 1810 τον αποκαλεί Έλληνα Ήρωα (Grecian Hero) και οι Σουηδοί Barrau αρχικά και Rudbeck αργότερα (1835) θεωρούν τον Γ. Καστριώτη Έλληνα.

Οι αποδείξεις είναι τόσες πολλές που είναι αδύνατον να καταγραφούν σε λίγες γραμμές. Καλούνται οι Έλληνες ιστορικοί να σταματήσουν αυτήν την διαστρέβλωση και να γράφουν ψευδώς στα ελληνικά βιβλία περι Αλβανού ηγεμόνα. Παρομοίως, καλούνται όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουν τι εστί Σκεντέρμπεης και να απαντούν καταλλήλως στους παραπλανημένους φιλοξενούμενούς μας Αλβανούς.

O ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ

Η Ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη από μεγάλες ηρωικές προσωπικότητες γνωστές αλλά και άγνωστες. Στην χωρία των αγνώστων και παραμελημένων ηρώων στους σύγχρονους καιρούς ανήκει και ο ήρωας της Νέας Ηπείρου, ο αρβανίτης πολέμαρχος Γεώργιος Καστριώτης ο επονομασθείς τουρκιστί Σκεντέρμπεης, δηλαδή Αλέξανδρος.

Ο Γεώργιος Καστριώτης ήταν όπως και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος οι μορφές αυτές που αγαπήθηκαν, τραγουδήθηκαν, έγιναν θρύλος και παραμύθι της γιαγιάς κατά τη διάρκεια της πολύχρονης τουρκοκρατίας στον ελληνικό χώρο.

Ξεχασμένος μεταξύ των νεοελλήνων, δημοφιλής όμως τον 15ο και 16ο αιώνα στους περίφημους "στρατιώτες" που μελετούσαν τα κατορθώματά του, αλλά και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης κάθε καπετάνιος που μπορούσε να διαβάσει πέντε γράμματα διάβαζε για τα κατορθώματα του Σκεντέρμπεη που κυκλοφορούσαν τότε και είχαν μεγάλη απήχηση. Ο Κολοκοτρώνης μας λέει στα Απομνημονεύματά του:

"Ανέγνωσα τον βίον του Σκεντέρμπεη, εσυλλογούμουν τα έργα του..."

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ο Σκεντέρμπεης γεννήθηκε το 1405 στην Κρούγια της Νέας Ηπείρου, της ονομαζομένης τώρα Αλβανίας. Ήταν γυιος του Ιωάννη Καστριώτη, φεουδάρχου της περιοχής.

Η Παλαιά και η Νέα Ήπειρος κατά το πρώτο τέταρτο του 15ου αιώνος εδιαιρείτο σε διάφορα φέουδα χωρίς σταθερά όρια. Αυτά μετεβάλλοντο συνεχώς ως αποτέλεσμα διαφόρων πολέμων μεταξύ των φεουδαρχών. Στο βόρειο τμήμα της περιοχής, υπήρχαν τα φέουδα του Μπάλσα, του Ντουκαγκίνη, του Ζαχαρία, του Γουνίνη, του Σπανού και του Δούσμανη. Νοτιότερα, δηλαδή στη Νέα Ήπειρο, τα φέουδα των οικογενειών των Τόπια, Μουζάκη, Αριανίτη και Καστριώτη, με κέντρα το Δυρράχιο, το Μπεράτι, το Βελιγράδι, την Κρούγια και το σημερινό Ελμπασάν, και νοτιότερα το φέουδο του Γκίνου Μπούα Σπάτα τον οποίον διεδέχθη ο Μαυρίκιος Μπούας Σπάτας, και το φέουδο του Γκιν Ζενεμπίση. Το φέουδο του πρώτου εξετείνετο στην περιοχή της Άρτας και του δευτέρου στην περιοχή του Αργυροκάστρου. Η μορφή αυτή διακυβερνήσεως της περιοχής κατά φάρες κράτησε μέχρι το έτος 1415. Οι Τούρκοι αφού εξήλθαν από μια εσωτερική κρίση, δηλαδή τον πόλεμο μεταξύ των επιγόνων του Σουλτάνου Βαγιαζήτ, ανέδειξαν τον ισχυρό Σουλτάνο Μωάμεθ Α΄ και από το 1415 έως το 1419 κατέλαβαν όλες τις φεουδαρχίες της περιοχής και κατάρτισαν νέο φορολογικό σύστημα. Οι πιο πολλοί φεουδάρχαι υπέκυψαν και έγιναν φόρου υποτελείς στον Σουλτάνο. Υπήρχαν και φεουδάρχαι που εγκατέλειψαν τον τόπο όπως ο Γκιν Ζενεμπίσης, ο Μαυρίκιος Μπούας Σπάτας και ο Μπάλσας. Ο πατέρας του Καστριώτη, παρά την αρχική αντίσταση που προέβαλε, υποτάχθηκε στη νέα κατάσταση.

Μεταξύ των υποχρεώσεων των φεουδαρχών ήταν και η υποχρέωση να στέλνουν στο Σουλτάνο στην Αδριανούπολη ένα ή και περισσότερα από τα παιδιά τους για να υπηρετήσουν στη στρατιωτική σχολή ως Ιτς-Ογλάν. Στη σχολή αυτή οι νεαροί γυιοί των φεουδαρχών εξισλαμίζοντο για να αναλάβουν αργότερα διάφορα επίσημα κυβερνητικά καθήκοντα με βεβαιωμένη την πίστη στο Σουλτάνο. Τα καθήκοντα αυτά ήσαν π.χ. αρχηγός του στρατού μιας περιοχής ή μιας επαρχίας, διοικητής της φρουράς ενός φρουρίου, διοικητής της αστυνομίας μιας πόλεως, κ.λ.π.

Μεταξύ των Ιτς-Ογλάν που εστάλησαν στον Σουλτάνο ήταν και τα παιδιά του Ιωάννη Καστριώτη. Ο μικρότερος γυιος απ' όλους, ο Γεώργιος ή Γκέργκι, βρέθηκε σε ηλικία 18 ετών στην Αδριανούπολη. Με ωραία θωριά, με ανάστημα γιγαντιαίο όπως αναφέρουν οι βιογράφοι του, και με μύτη γρυπή, προκάλεσε το θαυμασμό των Τούρκων για τα χαρίσματά του και του απέδωσαν το όνομα Ισκεντέρ (Αλέξανδρος). Εκεί, εκτός από τα ελληνικά και την αρβανίτικη διάλεκτο που μιλούσε, έμαθε τα τουρκικά, τα αραβικά και τα ιταλικά.

Ως άνθρωπος και στρατιωτικός ηγέτης διεκρίνετο για τα εξαίρετα ψυχικά του χαρίσματα, τη γενναιότητά του, τη σύνεσή του αλλά και την ευγλωττία του με την οποία κέρδιζε τις ψυχές των στρατιωτών του οι οποίοι ήσαν διατεθειμένοι να υποστούν οιανδήποτε θυσία και να προχωρήσουν ακόμη και εις τον θάνατο χάριν του αρχηγού των. Στο τέλος κάθε μάχης εισήρχετο στις σκηνές των πληγωμένων και παρακολουθούσε αυτοπροσώπως την θεραπεία τους. Είχε κερδίσει λοιπόν την εμπιστοσύνη των στρατιωτών του τόσο κατά την περίοδο της ζωής του κατά την οποίαν ήτο υπό τας διαταγάς του Σουλτάνου, όσο και κατά την περίοδο κατά την οποίαν ύψωσε το λάβαρο της επαναστάσεως εναντίον των Τούρκων στην περιοχή της αρβανιτιάς αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου.

Ο Σουλτάνος Μουράτ Β' έχοντας αναγνωρίσει την γενναιότητά του τον είχε στείλει με στρατεύματα στα μέτωπα των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας. Την περίοδο της υποτέλειας ο Καστριώτης δεν διέκοψε τους δεσμούς του με την οικογένειά του. Πότε-πότε επανήρχετο στην πατρίδα του κοντά στον πατέρα του.

Το 1438 ο Σκεντέρμπεης υπηρέτησε ως Σούμπασης στο βιλαέτι της Κρούγιας, δηλαδή ως αρχηγός της επαρχίας. Το 1440 απομακρύνθηκε από την Κρούγια και ανέλαβε Σαντζάκμπεης στην Ντίμπρα, δηλαδή τη Δίβρη, που ανήκε στο βιλαέτι του Μοναστηρίου. Την περίοδο εκείνη συνέσφιξε τους δεσμούς του με τον λαό αλλά και τους φεουδάρχες. Ιστοριογράφοι και αναλυταί της ζωής του Σκεντέρμπεη παραδέχονται ότι αυτός δεν άλλαξε ποτέ την πίστη του και παρέμεινε πάντα χριστιανός. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην πατρίδα του επεδίωξε να έλθει σε επαφή με τις δυτικές δυνάμεις (Βενετία, Ραγούζα, Νεάπολη). Ειδικά προς το βασιλέα της Νεαπόλεως Αλφόνσο εμπιστεύθηκε τις προθέσεις του για μελλοντική εξέγερση κατά των Τούρκων. Ο Καστριώτης λοιπόν περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία για να δράσει. Αυτή δεν άργησε. Η Ουγγαρία μαζί με την Κωνσταντινούπολη, ελεύθερο απομεινάρι της πάλαι ποτέ κραταιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήσαν οι μόνες από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που ανθίσταντο κατά της Οθωμανικής πλημμυρίδος.

Κατά το 1439-1442 οι Ούγγροι εφαρμόζοντες την πολεμική τακτική του "Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση" έφεραν σε δύσκολη θέση τους Τούρκους. Ο Σκεντέρμπεης ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο του Δουνάβεως υπό τας διαταγάς του μπέη της Ρούμελης. Όταν στις αρχές Νοεμβρίου του 1443 οι Ούγγροι κατενίκησαν τους Τούρκους ο Σκεντέρμπεης βρήκε τη χρυσή ευκαιρία για να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιό του. Μέσα στη σύγχυση της ήττας αποσκίρτησε μαζί με 300 πιστούς ιππείς συμπεριλαμβανομένων του αδελφού του Στανίση Καστριώτη και του ανηψιού του Μούρτο Χάμζα, και μετά από μια πορεία επτά ημερών έφθασαν έξω από την Κρούγια κατά της οποίας επιτίθεται. Την κυριεύει, την απελευθερώνει και υψώνει τη βυζαντινή ερυθρά σημαία με το δικέφαλο αετό η οποία ήτο και το οικόσημο των Καστριώτηδων, και η οποία επεβλήθη στις αρχές του 20ου αιώνος ως το εθνικό σύμβολο της Αλβανίας, του νέου κράτους - δημιουργήματος των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων.

Ο ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ ΑΝΑΚΟΠΤΕΙ ΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ

Για 25 χρόνια ο Σκεντέρμπεης θα δημιουργήσει μια ελεύθερη ζώνη στην τουρκοκρατούμενη χερσόνησο του Αίμου και θα θραύσει και θα ταπεινώσει τις δυνάμεις δύο Σουλτάνων, του Μουράτ Β΄ και του Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή αποτελουμένας από εκατοντάδας χιλιάδας στρατού.

"Εάν δεν είχε γεννηθεί ο Σκεντέρμπεης, έλεγε ο Μωάμεθ Β΄, εγώ θα είχα συνδέσει τον κόλπο της Αδριατικής με την Ενετική Δημοκρατία, θα είχα θέσει το σαρίκι επί της κεφαλής του Πάπα και την ημισέληνο επί του τρούλου του Αγίου Πέτρου".

Η επιρροή του Σκεντέρμπεη και οι εστίες εξεγέρσεως έφθαναν μέχρι του Αμβρακικού κόλπου και η ηγετική του μορφή ένωσε τις διάφορες αλληλομαχόμενες φατριές. Ο Σκεντέρμπεης φρόντισε να δημιουργήσει εστίες εξεγέρσεως εκτός της Κρούγιας και νοτιότερα, όπως στο Πωγώνι, στο φρούριο της Βελλάς αλλά και της Χειμάρρας. Η Χειμάρρα από τότε και καθ' όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας μέχρι τις μέρες μας αποτελεί ένα φρούριο του Ελληνισμού. Οι έλληνες ιστορικοί δεν έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με το βραχύβιο ανεξάρτητο κράτος του Καστριώτη. Το μέγεθος και τη σημασία της εξεγέρσεώς μαρτυρεί το γεγονός ότι ο Μουράτ Β΄ τέθηκε επικεφαλής δυνάμεως 200 000 ανδρών, τεραστίας δια την εποχή, η οποία ασφαλώς δεν θα εχρειάζετο εάν επρόκειτο να καταληφθεί μόνο το φρούριο της Κρούγιας.

Οι Χειμαρριώτες στάθηκαν στο πλευρό του Καστριώτη και, στην άμυνα της Κρούγιας,συμμετείχαν και οι φάρες του Ανδρούτσου, του Μπότσαρη, κ.ά., οι οποίες μετά την κατάρρευση της επαναστάσεως και το θάνατο του Σκεντέρμπεη κατήλθαν προς Νότον και αποίκησαν τα απρόσιτα όρη του Σουλίου. Σύμφωνα με τον στρατηγό Δημήτριο Νότη Μπότσαρη, αρχηγό του Σώματος των Εθελοντών εντοπίων Ηπειρωτών κατά το 1912-13: "Θανόντος του Σκεντέρμπεη οι Μποτσαραίοι μαχόμενοι προς Τούρκους και Τουρκαλβανούς, κατήλθον προς την Δράγανη. Κατά τας αρχάς δ ε του 17ου αιώνος ίδρυσαν με άλλους αδούλωτους Έλληνες την Σουλιώτικη Συμπολιτεία".Οι Χειμαρριώτες έναν αιώνα μετά τον θάνατο του Σκεντέρμπεη αποκαλούν τον Καστριώτη ηγεμόνα τους. Σε έγγραφό τους προς τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ με ημερομηνία 12 Ιουλίου 1577 αποκαλούσαν τον Σκεντέρμπεη "Ρήγα" τους.

Ομοίως και οι κάτοικοι της Κορυτσάς, ονομαστοί για την παλικαριά τους, πολέμησαν σκληρά στο πλευρό του Καστριώτη.

Η ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ

Ο Καστριώτης είχε ελληνοχριστιανική συνείδηση και ήταν κάτοχος της ελληνικής παιδείας. Τα έγγραφα που συντάσσονταν στην καγκελαρία του ήταν γραμμένα στην ελληνική. Το 1461 απευθυνόμενος προς τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ έγραφε:

"Γεώργιος Καστριώτης ο μετονομασθείς Σκεντέρμπεης, ηγεμών των Ηπειρωτών και Αλβανών, στρατιώτης του Ιησού Χριστού προς Μωάμεθ τον μονάρχην των Οθωμανών, χαίρειν...". Ομοίως απευθυνόμενος προς τον βασιλέα Αλφόνσο αυτοαποκαλείται "Πρίγκηψ των Ηπειρωτών".

Η εξέγερση της Ηπείρου εξέπληξε τους Ευρωπαίους ηγεμόνες. Όπως προείπαμε, αμέσως μετά την Κρούγια ακολούθησαν και οι εξεγέρσεις των υπολοίπων περιοχών. Προς τον σκοπόν αυτόν συνήλθαν το Μάρτη του 1444 οι φεουδάρχες της περιοχής Παλαιάς και Νέας Ηπείρου - χαρακτηριστικά αναφέρουμε τον Γεώργιο Αριανίτη, τον Θοδωρή Θώπια, τον Νικόλαο Ντουκαγκίνη, τον Παύλο Ντουκαγκίνη, τον Θοδωρή Κορώνα Μουζάκη, τον Λέκκα Ζαχαριά, τον Λέκκα Δούσμανη, τον Γιώργη Μπάλσα, τον Πέτρο Σπανό, κ.ά. Στην συνάντηση μετείχε και ο Στεφάν Τσερνόγιεβιτς, ως αντιπρόσωπος των κατοίκων του Μαυροβουνίου. Εκεί ανακηρύχθηκε ο Σκεντέρμπεης Γενικός Αρχηγός και όλοι ορκίστηκαν αντίσταση κατά του Τούρκου δυνάστη.

Οι Ούγγροι επίσης ενθαρρυνόμενοι από τας υποσχέσεις του Πάπα και σε συνεννόηση με τον Σκεντέρμπεη μαζί με δυνάμεις Πολάκων και Ρουμάνων διέβησαν τον Δούναβη και έφθασαν στη Βάρνα της Βουλγαρίας. Ομοίως δυνάμεις του Σκεντέρμπεη με επικεφαλής τον Γεώργιο Αριανίτη εισήλθαν στη Μακεδονία όπου συγκέντρωσαν στρατεύματα εθελοντών προς ενίσχυση των δυνάμεων του Ούγγρου βασιλέως Βλαδισλάου. Όταν ο Ούγγρος βασιλιάς πληγώθηκε θανάσιμα από τις δυνάμεις του Σουλτάνου που κατέφθασαν στη Βάρνα με τη βοήθεια Γενοβέζικων πλοίων, η συμμαχία των Χριστιανικών δυνάμεων διελύθη.

Ο Ιανέσκου Ουνιάδης, αρχηγός της μάχης της Βάρνης, συνέχισε να βρίσκεται σε επαφή με τον Σκεντέρμπεη, πράγμα που εξαγρίωσε τον Σουλτάνο ο οποίος συγκέντρωσε όλο το στρατό της Ασίας και της Ευρώπης και μαζί με τον διάδοχό του Μωάμεθ Β΄ εισήλθε στην περιοχή βορείως της Νέας Ηπείρου (Βόρειος Αλβανία) και μέσω του Γενούσου ποταμού (Σκούμπι), έφτασε στην Κρούγια, κατά την πολιορκία της οποίας χρησιμοποίησε για πρώτη φορά πολιορκητικές μηχανές.

Μέχρι να φτάσει όμως ο στρατός του Σουλτάνου στην Κρούγια είχε υποστεί τέτοιες καταστροφές από καταδρομικές ενέργειες των στρατιωτών του Σκεντέρμπεη ώστε ο Τούρκος χρονικογράφος Ντουρσούν Μπέης γράφει: "Μόνον οι δαίμονες, όπως είναι οι κάτοικοι των μερών εκείνων, μπορούν, εξοικειωμένοι με τα όρη τους, οι κατηραμένοι αυτοί άπιστοι, να κτυπούν με δηλητηριώδη βέλη".

Η πολιορκία απέτυχε και ο Μουράτ Β΄ αποχώρησε ηττημένος για να πεθάνει ντροπιασμένος λίγο αργότερα στην Αδριανούπολη.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

Εν τω μεταξύ ο Σκεντέρμπεης υπογράφει συμμαχία το Μάρτιο του 1451 με τον βασιλέα Αλφόνσο της Νεαπόλεως ο οποίος ονειρευόταν να ιδρύσει Μεσογειακή Αυτοκρατορία.

Ο διάδοχος του Μουράτ, νεαρός Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ετοίμασε άλλες δύο εκστρατείες κατά του κράτους του Καστριώτη - Σκεντέρμπεη οι οποίες όμως απέτυχαν και αυτές, το καλοκαίρι του 1452 και τον Απρίλιο του 1453, την εποχή δηλαδή κατά την οποία η γενναία φρουρά της Κωνσταντινουπόλεως υπό τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ΄ τον Παλαιολόγο έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα.

Η κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως έκανε αίσθηση και σκόρπισε τον πανικό σε όλη την Ευρώπη. Ο Σκεντέρμπεης από τούδε και στο εξής δεν θα είχε να αντιμετωπίσει μόνο τους Τούρκους και εξισλαμισμένους Αρβανίτες εκστρατεύοντες εναντίον του, αλλά και τους εξωμότες φεουδάρχες πρώην πιστούς του.

Ακόμη και ο ανεψιός του Χάμζας μετά τη γέννηση του υιού του Σκεντέρμπεη, Ιωάννη, αφού έχασε την ελπίδα της διαδοχής, υποτάχθηκε στον εχθρό και οδήγησε τις δυνάμεις του εναντίον της πατρίδος του, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες στους Τούρκους τόσο για την περιοχή όσο και για τις στρατηγικές τακτικές του θείου του.

Το 1464 πέθανε ο Πάπας Πίος Β΄ ο οποίος ματαίως προσπαθούσε να ενώσει τις διηρημένες ευρωπαϊκές δυνάμεις και να οργανώσει σταυροφορία κατά του Σουλτάνου. Την ίδια χρονιά ο Σουλτάνος έστειλε εκστρατευτικό σώμα κατά του Σκεντέρμπεη με σκοπό την ερήμωση της χώρας αλλά και την αποκοπή των πηγών του ανεφοδιασμού της. Για άλλη μια φορά ο Σκεντέρμπεης τον Αύγουστο του 1464 κατακερμάτισε τις τουρκικές δυνάμεις.

Το 1465 άλλες τέσσερεις εκστρατείες καθοδηγούμενες από αρβανίτες εξωμότες αποτυγχάνουν.

Το 1466 ο ίδιος ο Μωάμεθ επικεφαλής 150 000 έως 200 000 στρατιωτών, γενιτσάρων, Οθωμανών της Ανατολής και εξωμοτών εμφανίζεται μπροστά στην Κρούγια. Ο χρονικογράφος Κριτόβουλος αναφέρει ότι οι Ηπειρώτες και Αρβανίτες αγωνιστές όταν εδιώκοντο από τις δυνάμεις των Τούρκων προτιμούσαν να γκρεμίζονται από τα βράχια και να φονεύονται παρά να παραδίδονται ικέτες. Και η εκστρατεία αυτή απέτυχε μετά από αλλεπάλληλες καταδρομικές επιχειρήσεις στο στρατόπεδο του Σουλτάνου που είχαν σαν αποτέλεσμα ακόμη και τον θάνατο ενός εκ των στρατιωτικών ηγετών, του εξωμότη Αρβανίτη Μπαλαμπά Πασά.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟ 1468

Το 1466 ο γενναίος αρχηγός Γεώργιος Καστριώτης Σκεντέρμπεης, φορώντας την πολεμική του γούνα παρουσιάστηκε αυτοπροσώπως στον Πάπα Παύλο Β΄ και τους καρδιναλίους προκειμένου να βοηθήσουν στην διοργάνωση εκστρατείας των Ευρωπαίων ηγεμόνων εναντίον του Μωάμεθ.

Η παρουσία του προξένησε την περιέργεια του κόσμου οι οποίοι συγκεντρώθηκαν να ιδούν τον φημισμένο ήρωα. Σύμφωνα με τον Βαρλέτιο ο Σκεντέρμπεης τελείωσε την ομιλία του προς τον Πάπα ως εξής: "Μετά την καταστροφήν της Ασίας και της Ελλάδος, μετά την σφαγήν των πριγκίπων της Κωνσταντινουπόλεως, της Τραπεζούντος, της Σερβίας, της Βοσνίας, της Μολδοβλαχίας, μετά την υποδούλωσιν της Πελοποννήσου και την λεηλάτησιν του μεγαλυτέρου μέρους της Μακεδονίας και της Ηπείρου, έμεινα εγώ μόνος μου με το αδύνατον και μικρόν κράτος μου, με τους στρατιώτας μου εξηντλημένους από τόσους πολέμους, καμφθέντας μετά τόσας μάχας, ώστε η Ήπειρος δεν έχει πλέον εις τα σπλάχνα της εν μέρος υγιές δια να λάβη νέας πληγάς και δεν έμεινε πλέον εις αυτήν αίμα δια να το χύση υπέρ του χριστιανικού λαού. Εις την Μακεδονίαν ταύτην, τοσούτον άφθονον εις στρατιώτας, εις πρίγκιπας και εις οπλαρχηγούς δεν μένει άλλο, ή μόνον η ημετέρα ανδρεία και ψυχή ακαταδάμαστος. Ελάτε λοιπόν προς βοήθειάν μας, ενόσω είναι εισέτι καιρός, όσον ούπω ίσως δεν θέλουν υπάρχει πλέον αθληταί του Χριστού από το άλλο μέρος του Αδριατικού Πελάγους".

Τον Απρίλιο του 1467 ο Σκεντέρμπεης επιστρέφει στην πατρίδα του. Η βοήθεια που έλαβε από τον Πάπα ήτο μόνον εις χρήμα και ήταν τέτοια, μόλις 3000 τάλιρα, ώστε να χαρακτηριστεί ως ατιμία των χριστιανικών δυνάμεων. Ο Καστριώτης παρέμενε πιστός στην συμφωνηθείσα μεταξύ Βατικανού και Παλαιολόγων ένωση των εκκλησιών, και είναι αυτός ένας από τους λόγους που αγνοήθηκε από το επίσημο Ορθόδοξο Νεοελληνικό κράτος.

Η χώρα ήτο σε δύσκολη κατάσταση και τον Ιανουάριο του 1468 ο Καστριώτης συνεκάλεσε και δεύτερο συνέδριο στο Αλέσιο προκειμένου να αντιμετωπίσουν και τη νέα εκστρατεία του Μωάμεθ. Ο Σκεντέρμπεης δεν έλαβε μέρος στη μάχη γιατί ήταν ασθενής από μια πληγή που είχε στον ώμο του. Για άλλη μια φορά όμως οι στρατιώτες του και χωρίς τον αρχηγό τους κέρδισαν μια νέα νίκη.

Η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευσε και στις 17 Ιανουαρίου 1468 πέθανε στο Αλέσιο όπου και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου.

Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

Ο Γεώργιος Καστριώτης ήτο μια μεγάλη πολιτική και στρατιωτική φυσιογνωμία της εποχής του. Σε μία εποχή ζυμώσεων και ανακατατάξεων στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και η γιγαντιαία του μορφή, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, απετέλεσε το βράχο αντιστάσεως στην Ασιατική λαίλαπα. Λέγεται πως ήτο μυημένος και στις ιδέες του Γεωργίου Πλήθωνος Γεμιστού, στην πολιτεία του οποίου αίτημα ήταν να ξεχωρίσουν οι πολεμιστές από τους γεωργούς. Ο Καστριώτης είχε αποστείλει στον Μπαλαμπά Πασά σκαπάνη, άροτρο και δρέπανο προσκαλώντας τον να επανέλθει στην τέχνη των προγόνων του.

Με τον θάνατο του Σκεντέρμπεη αυξήθηκε το κύμα μεταναστεύσεως των Ηπειρωτών στην Κάτω Ιταλία και Σικελία. Οι Τούρκοι κατέλαβαν τη χώρα και ο Μωάμεθ Β΄ έφθασε το 1474 στο Αλέσιο όπου διέταξε την εκταφή του νεκρού του Σκεντέρμπεη για να θαυμάσουν όλοι τον σκελετό του και στη συνέχεια να του αποδώσει ηγεμονικές τιμές.

Η μορφή του Σκεντέρμπεη έγινε θρύλος που κράτησε γερά μέχρι την Επανάσταση.

Οι υπερασπισταί του Μεσολογγίου τον θεωρούσαν τόσο δικό τους ώστε σε ένα από τα κανονιοστάσιά τους (πυροβολεία) είχαν δώσει το όνομα Σκεντέρμπεης, τρίτο κατά σειρά μετά από εκείνα των Δρακούλη και Κανάρη.

Ζωντανή όμως ανάμνηση της φρουράς του Σκεντέρμπεη και του κράτους του παρέμεινε η περιοχή της Χειμάρρας η οποία συνέχισε τις εξεγέρσεις κατά των Τούρκων με ηγέτες τον Γεώργιο Στρέσιο, τον Πήλιο Κασνέτση, κ.ά., με αποκορύφωμα την παροχή ειδικών προνομίων που διήρκεσαν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και καθιστούσαν την περιοχή τρόπον τινά αυτόνομο και ανεξάρτητο.

Από τους Οθωμανούς Αρβανίτες καθοδηγουμένους από τις ξένες δυνάμεις (Αυστροουγγαρία, και ιδιαιτέρως Ιταλία), γεννήθηκε το νέο κράτος που επέβαλε στους υπηκόους μια ξεχωριστή, όχι ηπειρώτικη ή αρβανίτικη συνείδηση αλλά αλβανική και ανθελληνική, κάνοντας εθνικό τους ήρωα τον Γεώργιο Καστριώτη και εθνικό τους σύμβολο τον δικέφαλο αετό. Το 1960 στην κεντρική πλατεία των Τιράνων, στο σημείο όπου ευρίσκετο το άγαλμα του Στάλιν το οποίο μετεφέρθη σε άλλο σημείο της πόλεως, στήθηκε το άγαλμα του έφιππου Σκεντέρμπεη. Ω! ποία ειρωνεία! Οι απόγονοι των εξωμοτών, αυτών που πρόδωσαν τον αρχηγό τους, να τον οικειοποιούνται ως "εθνικό ήρωα" και να τοποθετούν το άγαλμα του μεγάλου Ηπειρώτη πολέμαρχου δίπλα στο τζαμί που δεσπόζει της πλατείας.

Κάποτε, ο Πρίγκιπας του Τάραντος Ιωάννης Αντώνιος είχε χαρακτηρίσει τους στρατιώτες του Καστριώτη ως πρόβατα. Δια να λάβει την απάντηση του Σκεντέρμπεη: "Οι προπάτορες Ημών ήσαν Ηπειρώται, εκ των οποίων ηγέρθη εκείνος ο Πύρρος, του οποίου την ορμήν μόλις οι Ρωμαίοι ηδυνήθησαν να αντικρούσουν, εκείνος όστις δια των όπλων εκατέκτησε το Τάραντον και άλλας χώρας της Ιταλίας. Δεν έχεις άντρας δυνατούς ν' αντισταθούν εις τους Ηπειρώτας ειμή τους Ταραντίνους, γένος ανθρώπων βρεμένων και γεννηθέντων μόνον δια να ψαρεύουν οψάρια".

ΠΗΓΗ : http://neavi.blogspot.gr/2012/01/544.html

ΑΛΒΑΝΙΑ-ΤΣΑΜΗΔΕΣ! ΑΛΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΥΦΑΣΜΑ!!!

Ο κακός χαμός μετά από ανάρτηση πανό, στο ματς Αλβανίας-Ελβετίας που έγινε στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στις 11-06-2016, το όποιο έγραφε για γενοκτονία των Τσάμηδων από τους Έλληνες και βίαιο διωγμό τους από τις περιοχές της σημερινής Θεσπρωτίας και Πρέβεζας. Συνέχεια μιας σειράς προκλήσεων που έγιναν και από πολιτικούς των γειτόνων, άσχετα αν πήγαν να το “σώσουν” μετά την επίσκεψη Κοτζιά εκεί. Όμως πρέπει να μας απασχολούν τόσο τα πανιά και οι προφορικές απειλές ή περισσότερο οι πράξεις;;;

Πάμε λίγο ιστορικά να δούμε πως οι λεγόμενοι Τσάμηδες δεν μπορούν να διαμαρτύρονται για κάτι και να τα “ρίχνουν” όλα στην θρησκευτική ή εθνολογική τους ταυτότητα, ότι ήταν υπαίτια για τον “υποτιθέμενο” διωγμό τους. Κι αυτό συμπεραίνεται από το γεγονός πως υπάρχουν στοιχεία, που για κακή τους τύχη οι ίδιοι κατέγραφαν και μετά έπεσαν στα χέρια των Ελλήνων, ότι υπήρξαν συνεργάτες των Ναζί επί κατοχής και διέπραξαν μαζί τους εγκλήματα κατά των κατοίκων της περιοχής, της Θεσπρωτίας κυρίως. Να και κάποια στοιχεία, ενώ υπάρχουν κι άλλα πάμπολλα :

Τάγμα Τσάμηδων που επιθεωρείται από Γερμανό διοικητή των Ναζί

Έτσι δεν δικαιολογείται καμία απαίτηση και αντίδραση από μέρος τους, μιας και δεν έχει σημασία η εθνική τους ταυτότητα ή η θρησκευτική τους, αφού όσοι ήταν δοσίλογοι μετά τη φυγή των Γερμανών εκτελέσθηκαν κι ας ήταν Έλληνες Ορθόδοξοι. ΓΙ’ αυτό εξάλλου διέφυγαν οικιοθελώς εντός της Αλβανίας μετά την υποχώρηση των κατακτητών, για να γλιτώσουν τα αντίποινα. Επίσης δεν προκύπτει από πουθενά ο αριθμός 100.000 στο πανό, γιατί τόσο πληθυσμό δεν είχε, ούτε έχει ολόκληρη η Θεσπρωτία! 

Ήταν απλά πληθυσμοί όπου εξαιρέθηκαν για κάποιο λόγο από τη συνθήκη της Λωζάννης που προέβλεπε ανταλλαγή πληθυσμών βάση θρησκεύματος. Και στη συγκεκριμένη περιοχή μεγαλύτερη σημασία έπαιζε το θρήσκευμα από εποχή Τουρκοκρατίας για τον προσδιορισμό των κοινωνικών ομάδων, παρά αλλά κριτήρια. Αφού και στην επανάσταση αλλά και μελλοντικά, πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους, έγινε προσπάθεια προσέγγισης από πλευράς Ελλήνων. Στην επανάσταση ο Αλή Πάσας ήξερε για τις ενέργειες των Ελλήνων και τις Φιλικής Εταιρείας. Και όχι απλά ήξερε αλλά βοηθούσε ώστε να υπάρξει αργότερα δυαδικό κράτος Ελλήνων και Αλβανών, με ηγεμόνα αυτόν βέβαια στην περιοχή της Αλβανίας. Αυτό σίγουρα δε θα συνέφερε, αν συνέβαινε, την περιοχή της σημερινής Ηπείρου και τον ελληνικό της πληθυσμό, μιας και την είχε υπό τον έλεγχο του. Τα ίδια σχέδια ήθελαν να κάνουν πραγματικότητα αργότερα και άλλοι πριν τους Βαλκανικούς, με τη δημιουργία όπως είπαμε δυαδικού κράτους στα πρότυπα της τότε Αυστροουγγαρίας.

Παρακάτω και διάφορα link που επαληθεύουν αυτές τις προσπάθειες :

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%B7_(1881-1912)

https://anarchypress.wordpress.com/2014/01/04/%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF-%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%B1/

http://www.agiasofia.com/epanastasis/epanastasis15.html

Βέβαια και στις δυο περιπτώσεις επιλέχτηκε αντί της λογικής, ο φανατισμός. Ένας φανατισμός που τον αναζωπύρωναν με διάφορους τρόπους Αυστριακοί και Ιταλοί, που δεν ήθελαν στις ακτές τις Αδριατικής ένα Ελληνό-Αλβανικό κράτος. Ένας φανατισμός που έχει ρίζες από τότε και όχι πρόσφατα που τον ανακάλυψαν μερικοί. Μάλλον δεν ξέρουν πως στην ελληνική προέλαση στην Αλβανία στον Β’ Παγκόσμιο πολέμησαν και εθελοντικά τμήματα Αλβανών δίπλα στους Ιταλούς ή ότι έριχναν σφαίρες από τα παράθυρα των σπιτιών τους όταν έμπαιναν στις πόλεις οι στρατιώτες μας.

Επιλογές είναι αυτές!

Εγώ νομίζω τις πλήρωσαν με το καθεστώς Χότζα, που προκαλεί τρόμο και μόνο το άκουσμα του στους Αλβανούς, αλλά και ότι έμειναν πίσω σε πολλούς τομείς.

Από κει και πέρα στα των ημερών μας, πολλοί κατέκριναν τον Υπουργό Εξωτερικών μας, γιατί πήγε στην Αλβανία μετά από τέτοιες προκλήσεις, απροετοίμαστος και αλλά πολλά. Καταρχάς για μένα αν δεν πήγαινε θα θεωρούμασταν εμείς “ύποπτοι” για κάτι και ότι κρυβόμαστε, όποτε αυτομάτως όσα ισχυρίζονται θα είχαν μια βάση. Από την άλλη σύμφωνα και με δική του συνέντευξη στους δημοσιογράφους Δήμο Βερύκιο και Σπύρο Λάμπρου, στο ραδιοφωνικό σταθμό του ALPHA, εξήγησε πολύ σωστά πως δεν είναι εξωτερική πολιτική να “μουτρώσεις” και να μην πας στην γειτονική χώρα. Ίσα ίσα πηγαίνεις να ξεκαθαρίσεις όταν προκύπτει ένα ζήτημα. Και όπως προέκυψε μετά ο ίδιος ο Υπουργός Εξωτερικών τους επανέλαβε αρκετές φόρες πως δεν υπάρχει θέμα Τσαμουρίας. Επίσης όταν του πρότειναν να μπει από την πίσω είσοδο λόγω προπαγανδιστικής συγκέντρωσης των «Τσάμηδων» έξω από το Αλβανικό Υπουργείο ορθώς δεν δέχτηκε, αλλιώς θα φαίνονταν πως υπάρχει φόβος από μεριάς της ελληνικής διπλωματικής αποστολής.

Τώρα αν οι Αλβανοί πολιτικοί αλλά λένε όταν είναι μόνοι τους (δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα) και αλλά όταν πάει Έλληνας αξιωματούχος εκεί, προς όφελος δικό μας είναι . Όπως είπε κι ο Κότζιας σε άλλο μέρος της συνέντευξης του, δεν μπορείς να απομονωθείς όταν έχεις πάνω από 650.00 Αλβανούς να ζουν στην χώρα σου, με τα παιδιά τους σχεδόν ενσωματωμένα πλέον στην εγχώρια κοινωνία, σπουδάζοντας στα ελληνικά πανεπιστήμια. Συν ότι υπάρχουν και πολλές επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων που δραστηριοποιούνται στην Αλβανία. 

Εδώ όλη η συνέντευξη του Υπουργού Κοτζία, όπου κάνει και μια συσχέτιση των ενεργειών των Αλβανών με αυτές των Τούρκων, έχει σημασία, θα το αναφέρω και παρακάτω :

Ο Κοτζιάς εξηγεί τι «παίζει» με Τουρκία και Αλβανία

Άλλα γεγονότα είναι που πρέπει να ανησυχούν και εμάς, αλλά και χώρες πιο ισχυρές που υποκινούν συχνά πυκνά διάφορες καταστάσεις. Ένα από αυτά τα γεγονότα, αλλά και το πιο σημαντικό νομίζω, είναι ο διωγμός με το “γάντι” που γίνεται τα τελευταία χρόνια κατά των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου, και έχει ενταθεί τους τελευταίους μήνες. Μιλάω για την αρπαγή εκτάσεων Ελλήνων της περιοχής, με τη δικαιολογία ότι θα περάσουν στο δημόσιο για ανάπτυξη του τουρισμού ή με την ξαφνική εμφάνιση τίτλων ιδιοκτησίας από Αλβανούς, που ισχυρίζονται πως τους κατέχουν από την εποχή της τουρκοκρατίας. Για την αφαίρεση δικαιώματος ψήφου για όσους δεν δηλώνουν μόνιμη κατοικία εντός της Αλβανίας κι ας ζουν αλλού, όπου οι περισσότεροι εξ αυτών είναι Έλληνες Βορειοηπειρώτες που ζουν στην Ελλάδα πλέον. Οι Αλβανοί στην πλειοψηφία τους, ας μένουν στη χώρα μας, δηλώνουν εκεί και τα παιδιά τους και την μόνιμη κατοικία τους. Όπως επίσης και για τον εποικισμό της περιοχής της Χειμάρρας στα περίχωρα της, με Αλβανούς που μεταφέρει από την ενδοχώρα η κυβέρνηση Ράμα, με την δικαιολογία ότι εκεί που ζούσαν ήταν ορεινά και υπήρχε αυξημένη ανεργία.

Τα παραπάνω γεγονότα δεν είδα να απασχολούν καμία ελληνική κυβέρνηση ως τώρα. Μόνο ότι είναι μέσα στην επικράτεια μας, να μας απασχολεί. Εκτός καμιά αντίδραση, κι ας είναι Έλληνες κι αυτοί.

Πέρα όμως από τα “θέματα” μεταξύ ημών και της Αλβανίας, πρόσφατα βγαίνουν κι αλλά στοιχεία που θα έπρεπε να ανησυχούν και κάποιους στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, που πολλά από αυτά τα δημιούργησαν για άλλους σκοπούς, αλλά πλέον έχασαν τον έλεγχο. Συγκεκριμένα σε άρθρο τους οι Washington Post αποκαλύπτουν τις σχέσεις ισλαμικού κράτους και διάφορων ατόμων μέσα στην Αλβανία που στρατολογούν τζιχαντιστές. Μιλάνε επίσης για το πώς στέλνει και χρηματοδοτεί ιμάμηδες για προσηλυτισμό η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, εντός της Αλβανίας. 

Πολλοί από τους εμπλεκόμενους σε όλα αυτά είχαν παλιότερα στρατολογηθεί από τις ίδιες τις Η.Π.Α. για να παίζουν αποσταθεροποιητικό ρόλο στα Βαλκάνια. Μια με τη Σερβία στο Κοσσυφοπέδιο, συχνά πυκνά στα Σκόπια (όπως και τώρα πάλι), αλλά και με πιέσεις προς την Ελλάδα σε πιο light μορφή βέβαια. Τώρα όμως που οι συγκεκριμένοι παίρνουν εντολές και λεφτά από αλλού είναι μια ωρολογιακή βόμβα μέσα στα Βαλκάνια και εν δύναμη και την υπόλοιπη Ευρώπη τι γίνεται;;;

Προφανώς για να τους αποκαλύπτει ξαφνικά Αμερικανικό site ειδήσεων και άρθρων έχει δυσαρεστηθεί και η Αμερικανική ηγεσία με όσα γίνονται. Οι Η.Π.Α. όμως έπρεπε να σκεφτούν με ποιους κάνουν “δουλειές” και να προβλέπουν τέτοια φαινόμενα.

Εδώ μάλλον τους ξέφυγε!

Και ξανασκέφτομαι την άποψη που είχα ότι οι Αμερικάνοι όταν σχεδιάζουν κάτι λαμβάνουν υπόψη και τους ψυχολογικούς-κοινωνικούς-ιστορικούς παράγοντες του κάθε λάου. Στις περιπτώσεις των Τούρκων και των Αλβανών φαίνεται πως δεν το έπραξαν αυτό, αλλιώς θα ήξεραν ότι και οι δυο προαναφερθέντες πάνε σε όποιον δίνει τα περισσότερα ανέκαθεν. Εν προκείμενη στη Σαουδική Αραβία. 

Μάλλον αυτά είναι πιο σημαντικά από ένα κομμάτι ύφασμα, ε;;;

Τι λέτε;;;

Αλλά μόνο ότι συμφέρει και θα πουλήσει βγαίνει στο φως!

ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Η.Π.Α. ΚΑΙ "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ"

ΗΠΑ και «οικονομικά πραξικοπήματα»: Η ανατροπή στη Βραζιλία «δεν σφυρίχτηκε ποτέ πέναλτι.»

Γράφει ο Γιώργος Αϊβαλιώτης

Αναλυτής γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής ασφάλειας

Είναι γνωστό πως εδώ και δεκαετίες οι Μεγάλες Δυνάμεις αυτού του κόσμου διεκδικούν με παντοίους τρόπους το όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο στον έλεγχο της πετρελαϊκής αγοράς, αλλά και των πρώτων υλών. Φυσικά οι ΗΠΑ δε θα μπορούσαν να μείνουν έξω από αυτό κάτι που λίγο ως πολύ όλος ο κόσμος γνωρίζει ή υποθέτει. Ωστόσο μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτός ο άκρατος ανταγωνισμός των ΗΠΑ με την υπόλοιπη υφήλιο;

Η «επιχείρηση Κόνδορας» σε επανάληψη;

Οι ΗΠΑ έχουν φροντίσει τα τελευταία δύο περίπου χρόνια να δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τον έλεγχο της τιμής του πετρελαίου. Αυτό εξυπηρετεί ο «Ψυχρός Πόλεμος» κατά της Ρωσίας και τα διπλωματικά παιχνίδια με Σαουδική Αραβία και οι υποσχέσεις προς τον ΥΠΑΜ και διάδοχο του θρόνου. Το ίδιο επιχειρείται εν συνεχεία με το Ιράν, το πυρηνικό του πρόγραμμα και την ως δια μαγείας μερική άρση των κυρώσεων προκειμένου η ποσότητα πετρελαίου που θα διοχετευτεί να διατηρήσει χαμηλά την τιμή του μαύρου χρυσού. Ακόμα και με την Κίνα βρίσκονται σε μία υποβόσκουσα αντιπαράθεση, λόγω της επέκτασης της τελευταίας στην αφρικανική Ήπειρο. Όλα αυτά εξηγούν το λόγο που ξαφνικά σημαντικές χώρες – παραγωγοί πετρελαίου, όπως οι Νιγηρία, Βραζιλία και Βενεζουέλα διαθέτουν πολιτική αστάθεια και οδηγούνται στην ανατροπή των κυβερνήσεών τους.

Για να επιτύχουν τον στόχο τους, ήτοι τον έλεγχο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου, οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν όλα τα μέσα και οι χώρες οι οποίες αρνούνται να συνεργασθούν μεταξύ τους, ενδεχομένως να έρθουν αντιμέτωπες με δυσμενείς συνέπειες. Αυτό φαίνεται από τις εξελίξεις στην Νιγηρία, στη Βενεζουέλα και στη Βραζιλία, χώρες που απειλούνται από το χάος που επικρατεί στο εσωτερικό τους. Αν εξετάσει κανείς, προσεκτικά, τα αίτια που οδήγησαν στην κατάσταση αυτή, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οφείλονται, ελάχιστα, σε εσωτερικά τους πολιτικά προβλήματα. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις διακρίνεται ένα συγκεκριμένο σχέδιο αστάθειας των χωρών, που προσπάθησαν να βαδίσουν σε δικά τους μονοπάτια ή κατέβαλλαν προσπάθειες να συνεργασθούν με εταίρους, οι οποίοι αποτελούν ανταγωνιστές των ΗΠΑ στην αγορά πετρελαίου.

Βενεζουέλα: Μία κολόνια γνωστή από παλιά

Το παράδειγμα της Βενεζουέλας είναι, ίσως, το πιο γνωστό προς το ευρύ κοινό, κυρίως και από τις δηλώσεις του Προέδρου της χώρας, Ν. MADURO, ο οποίος έχει εκφράσει φόβους για προσπάθειες της Ουάσινγκτον να ανατρέψει την κυβέρνηση της χώρας. Εν τω μεταξύ, η δεξιά ενωμένη Αντιπολίτευση της Βενεζουέλας, «Mesa de la unitad Democratica» (MUD) έχει τη στήριξη της αμερικανικής οργάνωσης «NATIONAL ENDOWMENT FOR DEMOCRACY» (NED), που και αυτή με τη σειρά της χρηματοδοτείται από την Αμερικανική Κυβέρνηση, μέσω της «USAID». Όπως υποστηρίζει η Αμερικανίδα δικηγόρος και αρθρογράφος, E. GOLINGER, οι ΗΠΑ έχουν στηρίξει μέσω των οργανώσεών τους πολλές αντικυβερνητικές ενώσεις στη Βενεζουέλα, με υπέρογκα ποσά.

Η αντιπαράθεση της Ουάσιγκτον και της Κυβέρνησης της Βενεζουέλας, ξεκίνησε όταν η τελευταία προέβη στην κρατικοποίηση μιας σειράς πετρελαϊκών προγραμμάτων, μεταξύ των οποίων και αμερικανικών εταιρειών. Το 2007, η Βενεζουέλα προέβη στην ολοκληρωτική κρατικοποίηση του πετρελαϊκού τομέα και στην εκδίωξη όλων των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών από τη χώρα, γεγονός για το οποίο, το 2014 η χώρα κλήθηκε, κατόπιν απόφασης του διαιτητικού δικαστηρίου της Παγκόσμιας Τράπεζας, να καταβάλει το ποσό του $1,6εκατ. ως αποζημίωση στην πετρελαϊκή εταιρεία «EXXON MOBIL». Από τότε οι σχέσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Καράκας είναι τεταμένες. Πέρυσι ο Πρόεδρος Ν. MADURO, δήλωσε πως η «Εxxon Mobil» δραστηριοποιείται με σκοπό να αποσταθεροποιήσει τη Βενεζουέλα και, όπως μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο «TELESURTY», ο ίδιος υποστήριξε ότι πραγματοποιείται σκληρή εκστρατεία εναντίον της χώρας του, που χρηματοδοτείται από την εταιρεία «Εxxon Mobil».

Σαουδική Αραβία: Μπροστά στο κέρδος δεν υπάρχουν φίλοι

Ακόμη και η Σαουδική Αραβία δεν έχει ξεφύγει από το μάτι του κυκλώνα, παρά τις παραδοσιακά καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Η αυταρχική αντιμετώπιση της σχέσης Ουάσιγκτον – Ριάντ από τη βασιλική οικογένεια, όπως αναφέραμε και σε προηγούμενο άρθρο για το διάδοχο του θρόνου, έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση της πολιτική κατάσταση στη χώρα, όπου πληροφορίες θέλουν αρκετά σύντομα να σημειωθούν επεισόδια ανατροπής και πραξικοπημάτων. Ο πρώην Αρχηγός του Στρατού στο αμερικανικό Πεντάγωνο, L. WILKERSON, δήλωσε στη γερμανική διαδικτυακή εφημερίδα “DEUTSCHE WIRTSCHAFTS NACHRICHTEN”: «Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η Αραβική Άνοιξη – για μένα Αραβικός Χειμώνας- δεν έχει τελειώσει ακόμη. Οι Βασιλιάδες και οι Εμίρηδες του Μπαχρέιν, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ και άλλοι ακόμη, έχουν θορυβηθεί. Ο κόσμος αλλάζει, οι Βασιλιάδες και οι Εμίρηδες βρίσκονται στη λάθος πλευρά της Ιστορίας και οι ημέρες τους είναι μετρημένες». Η αλήθεια για την αντιμετώπιση των μεσανατολικών βασιλείων από την Ουάσιγκτον δε θα μπορούσε να ειπωθεί πιο παραστατικά από έναν πρώην αρχηγό στρατού της χώρας.

Η Σ. Αραβία και οι υπόλοιπες χώρες του Κόλπου ανήκουν στις σημαντικότερες χώρες του «OPEC» και σε περίπτωση και οι Σεΐχηδες-Μονάρχες χάσουν την εξουσία τους, ο «OPEC» ενδεχομένως να καταρρεύσει, κάτι που θα ικανοποιούσε ιδιαίτερα την Ουάσιγκτον, αν αναλογιστούμε τις κρίσεις που έχουν επέλθει στο παρελθόν (Πετρελαϊκή Κρίση δεκαετίας ’70, αλλά ακόμα και η αυτόνομη πολιτική που ο οργανισμός επιθυμεί να χαράξει, επί της πετρελαϊκής παραγωγής, σε αντίθεση με τα αμερικανικά συμφέροντα).

Νιγηρία: Το «πεδίο μάχης» μεταξύ Ουάσιγκτον – Πεκίνου Νο1

Ο Πρόεδρος της Νιγηρίας, Μ. BUHARI, προσπάθησε να επενδύσει στις σχέσεις της χώρας του με την Κίνα και πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη χώρα τον περασμένο Απρίλιο, όπου σύναψε αρκετές οικονομικές συμφωνίες. Σύμφωνα με στοιχεία, ο κινεζικός όμιλος «Sinohydro Corporation Ltd» πρόκειται να βοηθήσει τη Νιγηρία στην κατασκευή 300 εγκαταστάσεων παραγωγής ηλιακής ενέργειας και η εν λόγω συνεργασία ανέρχεται στο ποσό των $500εκατ. Επίσης, συνεργασία συνάφθηκε στον τομέα παραγωγής γρανίτη και μαρμάρου, αξίας $55εκατ. ενώ η Κίνα πρόκειται να δημιουργήσει και εγκαταστάσεις ορυχείου γρανίτη, αλλά και τον αυτοκινητόδρομο Abuja-Ibadan-Lagos, κόστους $1δις. Οι Κινέζοι θα βοηθήσουν και στην ανακατασκευή του μετρό στο Lagos, δαπάνη που ανέρχεται σε $2,5δις. Οι συμφωνίες δεν τελειώνουν σε αυτό το σημείο, αφού στη νιγηριανή ζώνη ελευθέρου εμπορίου, «Ogun-Guangdong», πρόκειται να κατασκευαστεί ένα βιομηχανικό πάρκο υψηλής τεχνολογίας, κόστους $1δις.

Όπως βλέπουμε το Πεκίνο έχει προωθήσει την οικονομική του διείσδυση στην αφρικανική χώρα με επενδύσεις άνω των $5 δις, με ένα μεγάλο μέρος των προγραμμάτων αυτών να χρηματοδοτείται από την κινεζική αναπτυξιακή τράπεζα «ΑΙΙΒ». Εκτός των άλλων, η Κίνα παραχώρησε στη Νιγηρία ακόμη και δάνειο, ύψους $6δις! Όλα αυτά φυσικά δεν περιστρέφονται, απλά, γύρω από την αγορά γρανίτη, αφού η Νιγηρία αποτελεί μία πολύ σημαντική χώρα στην παραγωγή πετρελαίου. Ήδη, το Πεκίνο επιθυμεί να εισαγάγει περισσότερο νιγηριανό πετρέλαιο από το 1δις βαρέλια. Όλες αυτές οι εμπορικές συμφωνίες έχουν οδηγήσει την Κίνα να αποτελεί τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Νιγηρίας. Μάλιστα, σύμφωνα με την κινεζική Πρεσβεία στην Άγκυρα, θεωρείται πως η κινεζική εισαγωγή πετρελαίου από το Ιράν θα είναι από ελάχιστη ως μηδαμινή, αφού η χώρα σκοπεύει να γίνει ο κύριος αποδέκτης του νιγηριανού πετρελαίου. Όπως λοιπόν γίνεται κατανοητό μία τέτοια προσέγγιση της ανερχόμενης υπερδύναμης της Άπω Ανατολής με μία παρθένα γη όπως η Νιγηρία δε θα περνούσε απαρατήρητη από την Ουάσιγκτον, η οποία έχει βρεθεί πολλάκις απέναντι από το Πεκίνο για γεωπολιτικά ζητήματα της Σινικής Θάλασσας.

Η σημαντικότερη περιοχή για την παραγωγή πετρελαίου της Νιγηρίας είναι το Δέλτα του Νίγηρα. Στην εν λόγω περιοχή δραστηριοποιείται η ένοπλη οργάνωση «EMANCIPATION OF THE NIGER DELTA» (MEND), που ζητά την απόσχιση της πλούσιας, σε πετρέλαια, περιοχής. Οι επιθέσεις της οργάνωσης αυτής επικεντρώνονται, ως επί το πλείστον, κατά πετρελαιοπαραγωγών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, όπως είναι οι «ROYAL DUTCH SHELL PLC», “CHEVRON CORP.”, “EXXON MOBIL CORP.”, “TOTAL SA” και “ENI SPA”, γεγονός που καθιστά την οργάνωση σημαντική απειλή για τη νιγηριανή βιομηχανία πετρελαίου. Μέχρι στιγμής παραμένει άγνωστη η πηγή χρηματοδότησης της MEND, καθώς και η οργάνωσή της που την φέρει σε σημείο να μπορεί να ανταγωνιστεί τις δυνάμεις ασφαλείας και άμυνας μία χώρας, όπως η Νιγηρία.

Βραζιλία: Το «πεδίο μάχης» μεταξύ Ουάσιγκτον – Πεκίνου Νο2

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα «διπλωματικής επίθεσης» ήταν αυτό της Βραζιλίας, όπου οι ΗΠΑ στήριξαν την Αντιπολίτευση, με στόχο την ανατροπή της Προέδρου, D. ROUSSEFF, αφού η ίδια δεν επέτρεπε την πρόσβαση αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών στην αγορά πετρελαίου της Βραζιλίας. Ο προσωρινός πρόεδρος της χώρας Μ. TEMER, συμμετείχε μάλιστα στις προσπάθειες ανατροπής της ROUSSEF και σύμφωνα με στοιχεία, υπήρξε πληροφοριοδότης της αμερικανικής κυβέρνησης.

Σύμφωνα με τηλεγραφήματα από την αμερικανική Πρεσβεία στο Σάο Πάολο, τα οποία αναφερόντουσαν στις δραστηριότητες του TEMER, συνεργάτες του βραζιλιάνου Προέδρου συναντήθηκαν προσφάτως με Αμερικανούς Γερουσιαστές, με κύριο θέμα συζήτησης τη συνεργασία στον τομέα των πετρελαίων.

Ωστόσο δεν άφησα τελευταίο το παράδειγμα της Βραζιλίας, λόγω ήσσονος σημασίας ή πιο πρόσφατων εξελίξεων. Η πετρελαϊκή αγορά της χώρας αποτελεί μήλον της έριδος, μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, αλλά πιο σημαντικό προϊόν ακόμα και από το μαύρο χρυσό αποτελεί το μέταλλο Νιόβιο!

Το καθαρό νιόβιο έχει την 7η μεγαλύτερη θερμοκρασία τήξης και το 6ο μεγαλύτερο σημείο βρασμού από όλα τα χημικά στοιχεία. Ανήκει στα λεγόμενα πυρίμαχα μέταλλα τα οποία είναι μια μικρή ομάδα μετάλλων εξαιρετικά ανθεκτικών στη θερμότητα και τη φθορά. Χρησιμοποιείται σε πάρα πολλές εφαρμογές, κυρίως όμως ως πρόσθετο στο ατσάλι για την αύξηση της αντοχής του, στην κατασκευή ηλεκτρονικών εξαρτημάτων και πυρίμαχων μεταλλικών κραμάτων υψηλής αντοχής. Κράματα με νιόβιο χρησιμοποιούνται στην κατασκευή αγωγών μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου. Χρησιμοποιείται επίσης στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, στην κατεργασία διαμαντιών, στην κατασκευή υψηλής αντοχής εξοπλισμού για χημικά εργαστήρια και αλλού. Όταν συνδυαστεί με σίδηρο, το νιόβιο δημιουργεί ένα υπερκράμα, το σιδηρονιόβιο, το οποίο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στην κατασκευή των τουρμπίνων των αεροπλάνων, στους πυραύλους, στη κατασκευή τμημάτων αυτοκινήτων και αλλού. Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν από τις εφαρμογές του πρόκειται για ένα από τα πολυτιμότερα και σημαντικότερα μέταλλα του κόσμου.

Σύμφωνα με τη την εταιρεία εξόρυξης μετάλλων «CRADLE RESOURCES”, το 90% του νιόβιου προέρχεται από τη Βραζιλία και παγκόσμιος παραγωγός του είναι η βραζιλιάνικη εταιρεία «BRASILEIRA DE METALURGIKA & MINERACAO» (CBMM). Όπως έχει δημοσιεύσει η εφημερίδα «FINANCIAL TIMES», η κινεζική εταιρεία «MOLYBDENUM» εξαγόρασε στα τέλη Απριλίου την βρετανική εταιρεία εξόρυξης νιοβίου «ANGLO AMERICAN», η οποία δραστηριοποιείται στη Βραζιλία, εκτοπίζοντας την αμερικανική εταιρεία «ΑPOLLO», η οποία επίσης ενδιαφερόταν για την εξαγορά αυτή. Το 2011, η Κίνα απέκτησε το 15% των μετοχών της βραζιλιάνικης «CBMM», ενώ η Κυβέρνηση της Βραζιλίας δεν έχει παραχωρήσει ακόμη την άδεια σε αμερικανικές εταιρείες για να δραστηριοποιηθούν στην αγορά νιόβιου.

Από το 2010, η Κίνα αποτελεί τον παγκοσμίως μεγαλύτερο καταναλωτή νιόβιου και ακολουθούν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη. Ως εκ τούτου, Κίνα και ΗΠΑ, ως κύριοι ανταγωνιστές στον τομέα της αγοράς νιοβίου αναμειγνύονται ταυτόχρονα στα εσωπολιτικά της Βραζιλίας, με σκοπό να διασφαλίσουν τη θέση τους στην εν λόγω αγορά. Σε αυτή τη φάση , οι ΗΠΑ κατέχουν το πλεονέκτημα, αφού η πρώην Πρόεδρος της Βραζιλίας, D.ROUSSEFF, αποπέμφθηκε από τα καθήκοντά της, από τη στιγμή που δεν παραχωρούσε στους Αμερικανούς άδεια πρόσβασης στην αγορά νιόβιου, και αντικαταστάθηκε από τον Μ. TEMER, μία καθόλου τυχαία επιλογή, όπως είδαμε και παραπάνω. Άλλωστε O Μ. TEMER έχει ήδη ανακοινώσει ότι πρόκειται να προωθήσει ευρείες αποκρατικοποιήσεις, συμπεριλαμβανομένου και του τομέα της αγοράς νιοβίου.

Η απροκάλυπτη μαρτυρία της αμερικανικής εμπλοκής: Επιχείρηση Κόνδορας 2016

Σημειώνεται ότι μία από τις πρώτες αλλαγές στις οποίες προέβη ο M. TEMER είναι ο διορισμός του πρώην στελέχους του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ι. GOLDFAJN, στο αξίωμα του Διοικητή της Τράπεζας της Βραζιλίας. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρόκειται για τυχαίο γεγονός.

Η έτερη σημαντική θέση της οικονομίας της χώρας, αυτή του Υπουργού Οικονομικών, δόθηκε σε έναν πρώην CEO της Wall Street, Βραζιλιάνο με αμερικανική υπηκοότητα, πρώην Πρόεδρο της «FleetBoston Financial’s Global Banking» (1999-2002), η οποία συγχωνεύτηκε με την Bank America (σ.σ. μετά τη συγχώνευση οι δύο αυτές τράπεζες σχημάτισαν το δεύτερο μεγαλύτερο τραπεζικό όμιλο των ΗΠΑ) και πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Βραζιλίας επί εποχής του φιλοαμερικάνου Lula. Πρόκειται για τον Henrique de Campos Meirelles, ο οποίος με όσα προαναφέραμε αποτελεί, επίσης, μία ύποπτη τοποθέτηση. Το κυριότερο όλων είναι πως ο Meirelles ήταν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας επί επταετίας (2003-2010) και απομακρύνθηκε από την Rousseff, όταν η τελευταία ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο λόγος; Ο Meirelles ήταν ο άνθρωπος που μετέτρεψε το εσωτερικό χρέος της Βραζιλίας σε εξωτερικό καθιστώντας ως τους δύο μεγαλύτερους δανειοδότες της χώρας την αμερικάνικη Citibank και την… FleetBoston στην οποία εργαζόταν!

Από τη στιγμή που ο νέος Υπουργός Οικονομικών ανέλαβε τα καθήκοντά του εργάστηκε προς μία σημαντική – και κατά τη γνώμη μου – καταστροφική οικονομική πολιτική: την ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας! Αυτό σημαίνει ότι η Κεντρική Τράπεζα της Βραζιλίας είναι αυτοκέφαλη και αυτόβουλη στις αποφάσεις της, ρυθμίζοντας την μακροοικονομική και νομισματική πολιτική, στερώντας το Σάο Πάολο από την αυτονομία του, αφού, όπως είναι γνωστό, μία χώρα δε μπορεί να είναι αυτόνομη χωρίς έλεγχο του νομίσματός της.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Προεδρεία Lula, πριν αυτή της Rousseff, θεωρείτο «φιλική προς τις αγορές» και ότι ο Heinrich Koeller, επικεφαλής του ΔΝΤ το 2003 δήλωνε: «Είμαι ενθουσιασμένος με την Προεδρεία Lula, αλλά θα το εξέφραζα ακόμα καλύτερα λέγοντας ότι είμαι εντυπωσιασμένος από τον Πρόεδρο Lula», χαρακτηρίζοντάς τον ως τον καλύτερο Πρόεδρο που συνεργαζόταν το ΔΝΤ (Συνέντευξη Τύπου ΔΝΤ 2003). Η επιλογή της Rousseff ήταν απλά μία δημοκρατική παρένθεση, η οποία εφόσον δεν συμβάδιζε με τις εντολές της Wall Street και τα μηνύματα των «οικονομικών εκτελεστών», οδήγησε στην «πολιτική της εξόντωση».