Η Τουρκία έχει πέσει μέσα σε μια γεωστρατηγική δίνη, όχι βέβαια χωρίς δική της ευθύνη. Βασικά η ευθύνη πέφτει σχεδόν εξολοκλήρου στην ηγεσία της. Τώρα μπλεγμένη στους ιστούς που η ίδια έπλεξε προσπαθεί να ξεφύγει. Προσπαθεί να κάνει στροφή στην εξωτερική της πολιτική ή απλώς παίζει παιχνίδια πάλι;
Κάνεις δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Το μόνο
σίγουρο είναι πως δε ζουν μόνοι τους πάνω στον πλανήτη και οι υπόλοιποι που
κυβερνάνε πιο ισχυρά κράτη, από αυτό του Ταγίπ, δεν είναι νοητικά κατώτεροι.
Ο “Σουλτάνος” προσπαθεί ή θέλει έστω να δείξει πως κάνει
στροφή προς τη Ρωσία και άλλες δυνάμεις στον πλανήτη, ενώ κατηγορεί ευθέως τις Η.Π.Α. για το αποτυχημένο πραξικόπημα. Οι Αμερικάνοι καταρχάς δεν είναι τυχαία
τόσα χρόνια η παγκόσμια υπερδύναμη για να την ξεγελάσει η Ερντογάν. Τα δίκτυα
που έχει ανά τον κόσμο είναι αμέτρητα. Έχει όμως και την πολιτική να
απενοχοποιεί κάθε δράση της όταν είναι να επέμβει κάπου (π.χ. Ιράκ, Αφγανιστάν,
τρομοκρατία, κτλ.). Όποτε αυτά που κάνει το καθεστώς της Τουρκίας μόνο την
βοηθάνε την Ουάσιγκτον αν θέλουν να συντάξουν κατηγορητήριο εναντίον του. Το
πρόβλημα είναι πως η Τουρκία είναι η 8η δύναμη στρατιωτικά και η 2η
μέσα στο ΝΑΤΟ, όποτε είναι σχεδόν απίθανο να γίνουν άμεσες επεμβάσεις. Το
πρόβλημα θα προσπαθήσουν να το λύσουν με “πλάγιους” τρόπους, όπως πολύ καλά
ξέρουν.
Από την άλλη βλέπουμε την Ρωσία να ξεχνάει καταρριφθέντα
αεροπλάνα και όλες τις τελευταίες προκλήσεις από μεριάς Τούρκων και να κοιτάει
πρώτα από όλα το συμφέρον. Το όποιο είναι οι αγωγοί. Κατάφερε να εδραιωθεί στη
Συρία και να ανακόψει τα συμφέροντα πολλών στη περιοχή, συμπεριλαμβανομένης και
της Τουρκίας. Τώρα πως θα συνεργαστούν αυτές οι δυο χώρες είναι απορίας άξιο.
Συν ότι οι Τούρκοι συνέχεια εγείρουν θέμα τουρκογενών Τατάρων στην Κριμαία,
δημιουργούν προβλήματα με τους πράκτορες τους στον Καύκασο και αλλά πολλά.
Στη παρέα προστίθεται και το Ιράν που στηρίζει το καθεστώς Ερντογάν όπως λέει. Το Ιράν έχει μια ιδιαίτερα καλή σχέση και στενή συνεργασία με τη
Ρωσία, αλλά έχει φτιάξει και τις σχέσεις του με τις Η.Π.Α., μετά τη συμφωνία
για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Έχει όμως και έναν μεγάλο εχθρό στην περιοχή, το
Ισραήλ. Ίσως εκεί τα βρίσκουν με την Τουρκία, αλλά και στο θέμα των Κούρδων,
που ζουν πολλοί και στο Ιράν. Κι αυτό όμως έχει συμφέροντα και δεν θα θέλει να
συγκρουστεί ούτε με Η.Π.Α., ούτε με Ρωσία, για τα μάτια του “Σουλτάνου” αν του
ζητηθεί κάποια αλλαγή στάσης.
Γράφτηκαν πολλά για άξονα Μόσχας-Τεχεράνης-Άγκυρας. Και οι
Αμερικάνοι απ’ έξω; Τόσο απλά έπεσαν θύματα;
Είπαμε οι Η.Π.Α. έχουν δίκτυα παντού και κάποιο πρόβλημα
στην πολύ κοντινή του απόσταση γεωγραφικά δεν έχουν (όπως π.χ. με την κρίση των
πυραύλων στην Κούβα παλιότερα). Αντιθέτως οι Ρώσοι έχουν, έξω από την πόρτα
τους. Λέγεται Ουκρανία! Και ξέρουν πολύ καλά από ποιους κύκλους υποκινούνται όλα
όσα γίνονται εκεί. Αν έχει πέσει στο τραπέζι μια συμφωνία που να εξομαλύνει την
κατάσταση εκεί ο Πούτιν θα το ρισκάρει λέτε για τον Ταγίπ, που είναι ανεμοδούρα
στα εξωτερικά ή για τον Άσαντ; Στη Συρία μπήκε γιατί τον είχαν κλείσει από
παντού. Αν πέρναγαν οι αγωγοί από το Κατάρ μέσω Συρίας τελείωνε η εξάρτηση της
Ευρώπης από το ρώσικο φυσικό αέριο. Τώρα τον συμφέρει να περάσουν από Τουρκία,
αλλά μετά; Υπάρχουν κι άλλες χώρες ενδιάμεσα, ανάμεσα τους κι εμείς. Θα πουν
όλοι περάστε; Και οι Η.Π.Α. θα κάτσουν να κοιτάνε; Εν αναμονή και εκλογών το
φθινόπωρο, που όποιος και να βγει σίγουρα θα έχει πιο επεμβατική πολιτική από
τον Ομπάμα.
Όποτε είναι πολύ εύκολο αν αλλάξουν κάποια πράγματα μετά από
συμφωνίες στο δυτικό μέτωπο των συνόρων της Ρωσίας, να μην έχει καμία αξία για
τον Πόυτιν η Τουρκία. Συν ότι περνάνε πιο εύκολα μετά οι αγωγοί από εκεί. Συν
ότι μπορεί να δοθούν ανταλλάγματα και στη Συρία μεταξύ των “μεγάλων”. Γιατί οι
Κούρδοι εκεί πολύ καλοβλέπουν την Ρωσία, εφόσον δεν υπάρχουν αποτελεσματικές
κινήσεις, από πλευράς Αμερικάνων, υπέρ τους. Δεν θέλουν να θυσιαστούν ακόμα μια φόρα στο βωμό των παγκόσμιων
συμφερόντων. Και το Ιράν μετά μόνο του θα στηρίζει την Τουρκία; Δύσκολο έως
απίθανο.
Όποτε πάλι μόνος του θα μείνει ο “Σουλτάνος” να ονειρεύεται
χαλιφάτα και αυτοκρατορίες. Η τακτική του είναι σαν ενός πιτσιρικά που τις
έφαγε από τον νταή της περιοχής και πάει σε έναν άλλον για συμπαράσταση. Βλέπει
ότι δεν παίρνει τίποτα από τη Συρία, βλέπει πως η οικονομία της χώρας διαλύεται
και κυρίως πως θα τον “φάνε” αν συνεχίσει έτσι. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα “δυο
κεφάλια” μπορεί να τα βρουν με ανταλλάγματα σε αλλά συμφέροντα που έχουν και ο
κακομαθημένος νεανίας ή να τις φάει και από του δυο ή στην καλύτερη να μείνει
εντελώς μόνος τους.
Κι αν μείνει μόνος του ενώ η βόμβα καίει μέσα στα θεμέλια του οίκου του, με τους Κούρδους με το χέρι στη σκανδάλη νύχτα-μέρα, δεν θα ξεμπλέξει εύκολα. Μπορούν να τον έχουν στο χέρι έτσι όπως τα κατάφερε και όχι να τους έχει.
Το πα και σε άλλο post η Τουρκία, δυστυχώς για τον απλό λαό
της που δεν φταίει σε κάτι, έχει δέσει τη μοίρα της πλέον μ’ αυτή του “Σουλτάνου”.
Και η μοίρα του προβλέπεται δυσοίωνη.
Υ.Γ. Επίσης η πολιτική παρακμή της γείτονας φαίνεται περίτρανα ότι χτες διαδήλωσαν για την δημοκρατία με τις μαντίλες……
Πόση ειρωνεία……;;;
ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
